Den kraup inn i øyra og sitra,
og vekte ein urørt streng.
Som tusen fuglar som kvitra.
Den strauk meg med varleg veng.
Eg hugsar så godt melodien
frå barndommens julesang.
Om ljosglimt på barnestien,
om englar og klokkeklang.
Skulle livet bli tungt å sone,
og eg bli gammal og tanketom.
Så ligg der ein trøystande tone
i min hjernes innerste rom.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar