ti minutt ekstra

dei høyrde alt
som vart sagt om han
i friminutta
hans altfor store øyrer

kan eitt hovud
romme
så mykje tilgjeving
at det sagte vert usagt
kan ein stadig le
etter slik gråt

sjølv no
etter så mange år

merkar han enno trykket
mot tinningen
enno samanbiten taus
verkande i kjeven

når han står opp
treng han enno ti minutt
ekstra
kvar morgon
før han går inn i livet
til alle oss andre

dagane vil bli lest

skriv deg gjennom sorg
og la gleda ligge urørt
plant bokstavar i djupaste natt
for dagane vil bli lest
ikkje bortforklart

stunda

lyset fall så vakkert

grensa
mellom ute og inne
var ei gardin i lett bris
og angande hegg
ein mjølkeveg av feromer
ei bru mellom meg og deg

frys stunda

la meg leve
i dette prismet
til alt
er ferdig utforska

på silkeseng

det er eg som trekkjer
i trådane
spinn tankar
av rein silke

hos meg
kan vandrarar
sette børa frå seg
leggje seg nedpå litt
sullast inn
i søvnen svarte

tanken var

å drikke sollys
å svaie i bris
av forventning
å kile humlene
med gule følarar
å leve i hundre år

marsdagane
var så korte
med netter
utan lovnader