I glaskarmen stod det
ei magiske kula
og inni den kula var
dytta ein mann
han bar på ein sekk
det var tydleg at jula
den lyste og skein
ut av auga på han
Nå vi tok ho opp
og rista og vende
då kom det ein snøstorm
det husja og bles
og nissefar streva
då kan det vel hende
vi tykte litt synd på
hans skjeggete fjes
Det dryssa så vakkert
og alt vart så kvitt
ein barndomsgod stemning
om fred over jord
vi ønska oss gåver
det var ikkje fritt
frå nissen på vegen
i kula til mor
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar