Om barndomsminna svinn,
så ser eg puslespela
klart.
Himmel blå og mørkeskog.
Ei fiskeskøyte ligg ved kai,
så rart.
Det gjeld å finna rette biten -
ikkje lett for den som er så liten...
Er det livets byggesteinar som
ligg så flokut i ein haug på
bordet?
Ein finn vi lett, mens andre
ser vi ikkje før vi har blitt
store.
Bit for bit vert bildet teikna -
og står om andre minner bleikna...
Mitt minne er eit digert puslespel
eg ordnar og eg byggjer trufast,
men
ein bit forsvant i støvsugaren
til mor. Den finn eg aldri meir
igjen.
Å jakte alle bitar som blei borte -
når natta er så lang og dagane så korte...
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar