lengt

må tolmod bli gjeven
eit ventande hjarta
og vona bedøva
mitt lengtande bryst

om sukk kunne fangast
all smerte fornummast
berre du kunne røva
meg bort frå mi lyst

byen

alt rundt meg
ropar på meg
trapper veltar seg fram sjølve
og dører svingar
meiningslaust
rundt og rundt

alt glir så krevande framover

eg lengtar heim
til handtak som passar
i handa mi
til den gamle døra
som knirkar
og heng i karmen

friksjon er det einaste
fruktbare
av motstand er alt skapt

dagbok i november

det står om dagar
eller høgst veker no
snart er det heile over
sjølvtrøyst mot kvelden
eg vart i alle fall ikkje
eit ubeskrive blad