februareksos

ei grå hand
spretta opp lungene hans
til noko lyseraudt piplande

hikstande i åndenaud
som ein utett toradar
og tørr krampehoste
med eit stivt tak i nakken

rundt omkring han
freistar framande tunger
å sende ord gjennom

finn samtalar rette vegen
trommehinner sprengt til bristepunktet
livredde for å overhøyre vibrasjonar
rovdyr som utsender angstsignal

ditt og mitt er område
andre ikkje skal ferdast i
fuktige territorialmerker
glinsar i matt vintersol